Nie wiem kim chcę być, jak dorosnę – 38 lat

Mam 38 urodziny…i nadal nie wiem kim chce być, jak dorosnę, ale! Przeszłam drogę od marzeń z dzieciństwa do życia jak Indiana Jones. I dotarło coś do mnie… Pamiętam, jak z wypiekami na twarzy oglądałam „Goonies”. Marzyłam o mapach, ukrytych przejściach, tajemnicach i wielkiej, niekończącej się przygodzie. Chciałam, żeby moje życie było właśnie takie. Jako dziecko/nastolatka robiłam od kreatywnych, ciekawych rzeczy i zabaw po tak durne, że do dziś momentami zastanawiam się jakim cudem przeżyłam. Pozwolę sobie co nie co wymienić, bo mam urodziny 😎


Wybierasz się w podróż? Sprawdź poniższe artykuły:
Europa –  artykuły
Azja –  artykuły
Ameryka Północna –  artkuły
Ameryka południowa –  artkuły
Afryka –  artykuły
Australia –  artykuły
Oceania –  artykuły .


Podziel się wpisem z innymi

1. Nie wiem kim chcę być, jak dorosnę – wspomnienia

Nauczyłam się języka Sindarin, nie wiesz co to? 🤭 To język elfów 🤡😎 tak moi drodzy, można się tego języka nauczyć, jest cała gramatyka itp. Zmusiłam, choć wolę słowo – zainspirowałam 😛 wówczas moją najbliższą koleżankę, aby też się nauczyła i razem pisałyśmy do siebie liściki (a ja w swoim pamiętniku złote myśli) po elficku z ogromną satysfakcją, że nikt tego nie zrozumie. Nasze tajemnice 😏 p.s. po xx latach przeglądając ten pamiętnik, też już z niego nie wiele rozumiem 😂

Jestem “gawędziarką”
Ale taką, że ja na poczekaniu wymyślę łooohoho historię rodem z najlepszych książek. Moje dzieci to uwielbiają 😏

Brałam ekipę w nocy na cmentarz i ich straszyłam opowieściami. Jedna się tak skończyła, że wpadłam do wykopanego grobu 🤡 przynajmniej tak, to dla nas wyglądało, i choć nie był za głęboki ten dołek (uff) to darli się wszyscy jak opętani 😂

Zbudowałam, nie domek, ale wręcz osiedle 😛 z naturalnych materiałów dla….leśnych wróżek 😏😅 i zamontowałam je w lesie.

Przygody mnie znajdowały równie łatwo jak ja je. Pewnego razu spacerując z psem znalazłam ukryte mini wejście pod pagórkiem. I choć wiedziałam, że to pewnie stary schron/bunkier to dopisałam do tego scenariusz. Na drugi dzień wzięłam ekipę w to miejsce opowiadając różne historie z tym miejscem i że bardzo możliwe, że kryje się tam skarb. Wcisnęliśmy się przez mały otwór do środka. Była tam prycz, jakieś kartki, gwoździe, szkło i “dziwna wnęka zamurowana cegłami, które wyglądały jak “dorobione” w nowszych czasach. Oczywiście oznajmiłam, że na bank za tą ścianą jest skarb. Nie wiedzieliśmy jednak jak się tam dostać. Zrezygnowani wyszliśmy i mówię “kurcze gdybym tylko wiedziała, to wzięłabym młotek taty” i pyk, potknęłam się o młotek na łące 😂 uznałam to za ZNAK 🤭 i pobiegliśmy z powrotem, już brałam zamach na nasz skarb, ale ostatecznie koleżanka zdygała, inni widzieli wizję, że bunkier się zawali i nas pogrzebie żywcem (też w sumie zaczęłam to brać pod uwagę, ale też bałam się rodziców, jak się dowiedzą 😂 hahaha). Więc odpuściliśmy snując historie. A młotek tam był, bo pasły się krowy 😉

Nie sądziłam jednak , że dążę podświadomie do zupełnie czegoś innego.

Przygody się nie skończyły wraz z dorosłością 😉 były po prostu inne. Za każdym razem jak opowiadam bliższej znajomej moje historie z pracy, ludzi, podróży i jakiej gimnastyki, akrobacji się dopuszczałam, aby dojść do tego gdzie właśnie podświadomie dążyłam – to słyszę, że to historia na film, albo co najmniej na dobrą książkę 😉 Nigdy tak o tym nie myślałam, zakładałam, że wszyscy przeżywamy pewnego rodzaju życiowe przygody. A moje nie są spektakularne.

Niezależnie od tego ile miałam lat, jak poważny miałam zawód, to cały czas miałam, to dziecięce marzenie o przygodach. I oczywiście co jakiś czas, właśnie w urodziny, mam takie nostalgiczne rozmyślenia – KIM JA ZOSTANĘ, JAK DOROSNĘ? Wszyscy, o to ciągle mnie pytają 😉 to może też się zastanowię😅 Na pewno wiem, kim NIE CHCĘ zostać 🤭 Miałam takie prace, gdzie nic nie dało się nauczyć, takie gdzie liczyło się podlizywanie, pieniądze i wpływy. Takie gdzie widziałam mobbing i molestowanie. Takie gdzie oszukiwało się ludzi, o czym na początku nie miało się pojęcia, bo tak Ci wmówili. Takie gdzie doszłam do sufitu i się nudziłam. Takie fizyczne, gdzie obok mnie pracowali ludzie z tytułem ‘doktora’. Takie gdzie miałam taką odpowiedzialność i stres, że dwa razy prawie przypłaciłam życiem. Jak i takie, gdzie poznałam wpływowych ludzi w dobrym i złym “sektorze” życia oraz taką gdzie szefowałam 😉

Kiedyś dojeżdżałam do jednej pracy autobusem, linią nr 1, miał końcowy przystanek w Cygańskim lesie. Ja musiałam wysiadać w połowie trasy do pracy. Za każdym razem jadąc, wyobrażałam sobie, że nie wysiadam, pierdzielę i jadę do końca. W dniu, kiedy dowiedziałam się, że przepis prawny nie istnieje i w pracy oszukuję ludzi… nie wysiadłam następnego dnia i pojechałam do końca tą linią. Na następny dzień się zwolniłam.

Czasem czuję zakłopotanie, jak mam wytłumaczyć co robię. Bo trochę tego jest 😏 Największą rozterkę mam przy wypisywaniu wizy – rubryki “zawód”. Czasem mam ochotę wpisać “Desperate Housewife”😉

38 lat rozumiem i żyję z myślą, którą często mówię innym, że…

“jedyną stałą w życiu jest jego zmienność i nieprzewidywalność”

2. Zrozumienie

Zrozumiałam, co już osiągnęłam i w jakim punkcie jestem. Każdy mój krok, decyzje, ryzyko i wybory kierowały mnie tu gdzie jestem. Rozmowy z moim najbliższym przyjacielem, Wojtkiem, który towarzyszy mi nie tylko z miłości do mnie, ale z miłości do tego życia. Po ponad 20 latach razem, nadal potrafimy przegadać do połowy nocy. Czasem się śmiejemy, że tyle już zrobiliśmy i tyle przygód za nami, że nie jednego człowieka moglibyśmy tym obdarować. Jakbyśmy kilka żyć przeżyli. Zmieniło się sporo w mojej głowie. Może też dzięki sięgnięciu po lektury mądrzejszych i starszych ludzi ode mnie, może dzięki zainteresowaniu się neuronauką i psychologią. A może po prostu uświadomiłam sobie dosadniej, że to moje życie i nie po to zerwałam jedne kajdanki, aby wpaść w inne sidła oczekiwań. Przeniosłam dziecięce marzenia z ekranu telewizora do prawdziwego życia. Połączyłam w tym swoje dwa idealne światy. Z jednej strony wciąż mam w sobie tę dziecięcą iskrę, ciekawość i wiarę w ukryte tajemnice rodem z “Goonies”. Z drugiej, realizuję to z odwagą i rozmachem dorosłego Indiany Jonesa, który po prostu działa i nie boi się nieznanego. No okej, czasem się boję 😛 i robię 🤭

I nie, moje życie nie jest lepsze od Twojego, Jej, Jego, Ich. Poznałam fascynujących ludzi w realu i tutaj, którzy odnaleźli swoją pasję, albo realizują zawód marzeń od 20 lat i nie wyobrażają sobie takiego życia jak moje! Ludzi, którzy kochają swój dom. Ludzi “citybreaków” itp. I czyż to nie jest piękne? Słucham ich z wielkim zainteresowaniem, podziwem.

Ja po prostu cieszę się, że jestem szczęśliwa w moim życiu jakie mam. Jakimś cudem moja głowa jest spokojniejsza niż jeszcze pół roku temu. Nie myślę o “tym jednym zawodzie”, bo wiem, że ogarnę! Naprawdę ogarnę te karty, jakie rozda mi życie. Na niektóre przetasowanie nie mam wpływu, ponosi porażkę , cierpi czy przegrywa… więc tym bardziej chcę mieć decyzyjność chociaż na tę część życia, które mam obecnie. Kiedyś się śmialiśmy, jak Wojtek mówił, “może hodowlą jedwabników się zajmiesz”, a dziś mówię kurcze! kto wie, czemu nie. Zdziwilibyście się jakim kameleonem byłam w życiu zawodowym i nadal jestem 😉

3. Podsumowanie

To nie jest klasyczny wpis urodzinowy😛 ale jest mój. Cieszę się z moich kolejnych urodzin, że spędzam je z bliskimi, którzy są dla mnie najważniejsi. Miło mi, że mogę się tu dzielić szerszymi rozkminami z Wami, tymi którzy dobrze mi życzą, lubią, nie oceniają. Dziękuję każdemu Wam z osobna, za każde dobre słowo, które napisaliście do mnie. Możemy się oszukiwać, że jest inaczej i nas to nie wzrusza…ale prawda jest taka, że jest to miłe i MNIE wzrusza. I w dniu moich urodzin, to ja bardzo Wam życzę, aby każdy z Was w pełni był szczęśliwy z własnych wyborów, marzeń. Nie słuchali tych, którzy mówią, że Wam się nie uda. Nie udać to się może placek 😛 Jeśli dalej nie wiesz, kim chcesz być, jak dorośniesz, jaką jedną profesję wykonywać do emerytury, to…! Może to wcale nie jest wada. Może to znaczy, że najlepszy scenariusz dopiero przed Tobą.

“Goonies never say die” – Goonies nigdy nie odpuszczają. I Wam też tego życzę. Nie odpuszczajcie swoich najgłupszych, najbardziej dziecięcych marzeń. To Wasze życie, Wasza linia autobusowa z biletem z konkretną datą ważności.

Ściskam Was urodzinowo! Oby każdemu z Was przydarzył się ten młotek leżący w trawie dokładnie wtedy, gdy będziecie go potrzebować! 😛
Wasza Desperate Housewife 😎


Podoba Ci się moja twórczość? Może dziesięć artykułów usunęło wiele informacji? Może po prostu dowiedziałeś się czegoś ciekawego, wzruszyłeś się, zaśmiałeś? Możesz używać wirtualnej kawy, po prostu zasilając twórczą. Będzie mi miło. 

postaw mi kawę, twórczość, wsparcie, zakaz social mediów poniżej 16 roku
patronite, twórczość, wsparcie


Powiązane artykuły i poradniki podróżnicze

Afryka Ameryka południowa Ameryka Północna Ameryka środkowa Aruba Atrakcje Malezja Australia Australia Zachodnia azja Berlin Biologia Brisbane Curacao Cyfrowi nomadzi Da Nang Edukacja edukacja domowa Egipt Europa Fremantle Grecja Hawaje Hiszpania Hoi An homeschooling Hongkong inspiracja inspiracje japonia Kanada Karaiby Kioto klasa 5 Korea Kore Południowa Kuala Lumpur Madera Malaga malezja Marzenia materiały edukacyjne Maui Mediolan Niagara Niemcy Nomadzi Norte Nowa Zelandia NZ O'ahu Oceania Ontario penang Perth plaże podróże z dziećmi Polacy na emigracji Polacy za granicą Polska Portugalia Południowa Queensland Rozkminy Seul Singapur Sycylia szkoła Szwajcaria Tajlandia Takayama Tipy podróżnicze Wietnam Wyspy Wyspy Kanaryjskie wywiad Włochy


autorka, japonia, fotograf, wrocław, zakaz social mediów dla osób poniżej 16 roku życia, social media, edukacja domowa, przyszłość naszych dzieci, jak żyć inaczej
podróżniczka,
edukatorka


Jak Ci się podoba artykuł?

Jeśli myślisz o podróży i masz dodatkowe pytanie, napisz
w komentarzu lub napisz do mnie na  Instagramie . Ja pomagam Ci pomóc.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *